4 april 2015

Gemis

Ineens moet ik aan hem denken. Zomaar, tussen de al die mensen in de trein. Tussen al die mensen die als haringen in een ton dicht op elkaar staan. Waarschijnlijk net als ik verwachtingsvol voor het lange paasweekend dat voor ons ligt.

Natuurlijk denk ik vaker aan hem, aan hoe het zou kunnen zijn als hij er nog was en hoe ik hem nog steeds mis. Maar hoe druk ik het daar jaren lang mee in mijn hoofd heb gehad, na 34 jaar is er een soort van berusting voor in de plaats gekomen. Gelukkig maar. 



Het is makkelijk om het 'hoe het zou zijn' met iemand die er niet meer is te veridealiseren. En laten we eerlijk zijn, ook zo fijn om te doen. Want van iemand die al zo lang niet meer bij ons is, is de verleiding groot om daar je eigen ideale iemand van te maken. Waar je mee kan lachen, huilen, dansen en waarmee het leven altijd goed is.

Zou hij als opa een vriend, voorbeeld en vertrouwenspersoon zijn voor al zijn kleinkinderen? En een vader waar je je verhaal kwijt kan en waarbij je je af en toe weer kind kan voelen met een arm om je heen, ook als je allang volwassen bent? En wat ook fijn en praktisch zou zijn, een vader die helpt met de praktische klusjes in huis? En natuurlijk zou hij voor mij een Piet Hein Eek 'look-a-like' sloophouten krukje timmeren. O wat zou dat heerlijk zijn!


Natuurlijk weet ik wel dat de werkelijkheid waarschijnlijk anders zou zijn. Wie weet was hij wel een oude knorrige man geworden met veel minder humor dan dat hij in mij herinnering heeft. Maar veel waarschijnlijker was hij gewoon voor mij geweest. Maar wat zou wat gewoon is voor velen, voor mij heel bijzonder en om te koesteren zijn.

Mijn gemis van mijn vader die te jong overleed, toen ik nog een kind was, blijft maar heeft inmiddels ook een plaatsje gekregen. Maar het gemis van kinderen en jongeren om mij heen die door hetzelfde verdriet heengaan raakt mij recht in mijn hart en geeft een enorm machteloos gevoel omdat dat verdriet niet ongedaan gemaakt kan worden.

Het verdriet wordt er niet minder om, maar een kaarsje branden voor kinderen die nu dit gemis ervaren zou mooi zijn. Een krans van licht om hen heen helpt misschien een klein beetje.

Tijdens het schrijven van dit blogberichtje stuitte ik op deze prachtige site waar kinderen en jongeren herrinerdingen kunnen plaatsen (klik) over een overleden dierbare. Heel mooi en bijzonder! De stichting Jonge Helden (klik) biedt hulp, advies en lotgenotencontact voor kinderen, jongeren en de mensen om hun heen. 

16 opmerkingen:

  1. He lieve Janina wat je schrijft is erg herkenbaar. Je hebt het mooi verwoord. Fijne paasdagen en liefs xx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een prachtig en herkenbaar stuk.
    Warme groet, Christel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je stukje raakte me echt... Ik maak het als docent af en toe mee dat een vader of moeder veel te vroeg overlijdt. Zo moeilijk en verdrietig. Bedankt voor de tip over de stichting. Daar ga ik zeker wat mee doen!

    Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Herkenbaar, helaas. Ik heb een paar vage herinneringen aan mijn vader. Hij overleed toen ik 4 was en mijn zusje 1. Je hebt het mooi beschreven. Toen ik jong was gebeurde zoiets en ging het leven gewoon verder.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik kreeg spontaan kippenvel met het lezen van je blogpost.
    Hoe verschrikkelijk moet het zijn je vader te verliezen als je nog kind bent...
    Twee jaar geleden scheelde het maar een haar of mijn vader was er ook niet meer geweest. Dat was ook te jong geweest naar de "heersende normen", maar toch, dat was in niks te vergelijken met wat jij hebt meegemaakt - en veel andere kinderen nog altijd...
    Een papa blijft nu éénmaal onvervangbaar...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi geschreven! Mijn vader is ook veel te jong gestorven en ik vraag me ook regelmatig af wat voor opa hij zou zijn geweest. Een grappige vooral, want zo was hij als vader ook. Mij raken zo'n berichten ook heel erg, als kinderen hun ouder verliezen. Zo triest!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hey lieverd een hele dikke knuffel voor jou.
    Ik moet dan meteen denken aan manlief die drie kids heeft maar geen contact met ze heeft, vandaag was hij er bijna niet meer geweest...hij was met een vriend bezig een boom om te zagen en een grotere boom viel op hun tweetjes terwijl ze de kleinere in stukken aan het zagen waren. Nou geloof me daar heeft een bende engeltjes heel hard zitten te werken om hun te behoeden, de boom bleef op ongeveer 70 cm van de grond af liggen met hun twee eronder (vertelde manlief me). En dan hadden die kids zich dus altijd moeten afvragen hoe hun vader zou zijn geweest...hoe hij gewoon was geweest. Ik hoop echt dat er eindelijk eens een fatsoenlijk contact gaat komen want mijn man en zijn kinderen verdienen het om elkaar te leren kennen.
    Lieverd nogmaals een dikke knuffel voor jou, je vader zal in ieder geval toch vaak bij je/jullie zijn en jullie vanuit de hemel ondersteunen. Dikke knuffels!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Moeilijk om te begrijpen hoe iemand zich voelt na een groot verlies. Heel mooi geschreven van jou! Moedig!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik herken dat gevoel. Ik heb mijn moeder verloren op jonge leeftijd. Het gezin is nooit meer hecht geweest omdat de spil er niet meer was. Ik zeg altijd het is een wond die als je er even tegen aangesrompt wordt weer gaat bloeden,soms een beetje maar soms weer heftig... Het blijft een gemis...

    Lieve groet,dinah

    BeantwoordenVerwijderen
  10. wat is het zo herkenbaar om te lezen dat het gemis er na 34 jaar nog steeds is. enkel lotgenoten begrijpen dit. zelfs na 47 jaar denk ik nog aan hem, ik was er 10 toen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Very great post. I simply stumbled upon your blog and wanted to say that I have really enjoyed browsing your weblog posts. After all I’ll be subscribing on your feed and I am hoping you write again very soon!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat prachtig geschreven, Janina. Dikke knuffel voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen