31 augustus 2013

Torta della nonna


Op vakantie neem ik altijd boeken mee, veel boeken! Ik kan me niet voorstellen om zonder de verhalen in de boeken op reis te gaan. Al een maand of twee voor vertrek begin ik met verzamelen in de bibliotheek, want ondanks dat ik een fanatiek lezer ben doet het bezitten van gekochte boeken mij niets (op kookboeken na dan, maar dat is weer een heel ander verhaal c.q. verslaving...). Het enkele boek wat wel koop geef ik na de vakantie weg aan vriendinnen, het verhaal zit dan in mijn hoofd en dat is voor mij echt voldoende, het boek zelf het ik dan niet meer nodig. En na het verzamelen van een enorme stapel boeken, sorteer, wik en weeg ik wat ik mee neem. Want de ruimte is in de auto met tent en kampeerspullen niet onbeperkt. En nee, ik wil geen e-reader! Ik wil papier in mijn handen hebben! En dan op reis...in de eerste twee autodagen op weg naar het zuiden heb ik meestal het eerste boek al uit, heerlijk!

Net voor de vakantie liep ik nog even langs de afdeling reisboeken, misschien stond er nog een reisgidsje over Toscane tussen. Tot mijn verbazing vond ik op deze afdeling in de bieb een roman: Een huis in Toscane van Frances Mayes. Ik nam 'm mee, zonder er al te veel van te verwachten.


Maar in Toscane op mijn campingstoel, uitkijkend over de prachtige Toscaanse heuvels, zittend onder een prachtige olijfboom las ik het waargebeurde verhaal van Frances: hoe zij een huis koopt in Toscane en het verbouwt. Ik lees mee hoe zij de omgeving verkent, ook verschillende plaatsen die ik zelf deze vakantie bezoek. Ik lees over haar geweldige tuin, waar groente en fruit groeit. Ik lees over de olijfolie die wordt geperst van de olijven van haar eigen olijfbomen. Maar vooral geniet ik van haar avonturen in de keuken. Het uitproberen van de vaak simpele, maar o zo lekkere en pure Italiaanse recepten! En ik zat natuurlijk ook nog op de perfecte plek om dit boek te lezen, de geuren die Frances beschreef kon ik zelf echt ruiken en de mensen waarover wordt verteld in het boek liepen bij wijze van spreken naast mij op de plaatselijke markt. 

Jullie begrijpen wel dat ik echt genoot van dit boek en ik van alles wilde uitproberen. Al op de camping maakte ik op mijn campingkookstelletje al de allerlekkerste perzikenjam en thuis ging al heel snel de Torta della nonna (=grootmoeders taart) in de oven. Een taart met een smaak die we hier volgens mij niet kennen, niet heel zoet en echt smakend naar pijnboompitten en polenta. Absoluut een taart zoals ik 'm nog niet eerder at en die ik ook niet kan vergelijken met een andere taart. Een smaak waar ik even aan moest wennen, maar uiteindelijk met een klodder slagroom toch lekker vond, maar eerlijk is eerlijk, niet iedereen hier in huis vond deze taart lekker. Smaken verschillen dus (gelukkig).


Wil je deze taart ook een keer maken, dan gaat dat als volgt:
Eerst maak je een custard vulling. Hoe je dat doet wordt in het boek van Frances Mayes niet echt goed beschreven dus ging ik op zoek naar mijn eigen recept wat ik vond in het boek 'Eigen taart is goud waard' van Blond.  Je kan op internet talloze recepten hiervoor vinden en het is echt veel makkelijker te maken dan je denkt.

Voor het deeg (Recept van Francis Mayes) kneed je de volgende ingrediënten door elkaar:

anderhalve kop* polenta (ik nam het mee uit Italië, maar ook te koop bij Turkse en Marokkaanse winkels)
anderhalve kop bloem
een derde kop suiker
anderhalve theelepel baking soda
100 gram boter
een heel ei en een eidooier

Na het mengen van deze ingrediënten bleef mijn deeg nog niet 'plakken', het was nog niet een geheel. Ik heb daarom nog een beetje boter en een scheutje melk toegevoegd totdat ik er een goed samenhangend deeg van kon maken. 

Rol iets meer dan de helft van het deeg uit. Bekleed hiermee de bodem en rand van de ingevette bakvorm. Verdeel hierover een laag custard. Rol de rest van het deeg uit en bekleed hiermee de bovenkant van de taart. Druk het aan aan het deeg van de zijkant, zodat een dichte taart ontstaat. Kluts een ei en smeer deze uit over de taart. Bestrooi met pijnboompitten, net zoveel als je lekker lijkt.

Bak de taart 25 minuten in een op 175 graden voorverwarmde oven. 

Ik ben benieuwd wat jullie favoriete Italiaanse recepten zijn! Laat maar weten, ik probeer graag iets nieuws uit!

* Met 'kop' wordt de Amerikaanse 'cups' afweegsysteem bedoeld (ik gebruikte deze), maar je kan ook gewoon een kleinere mok uit je keukenkastje gebruiken. Gaat prima!

25 augustus 2013

Uit de Vinexmoestuin


* Het allerlekkerste eten...komt toch écht uit onze eigen Vinexmoestuin! *

Nadat we vorig jaar voorzichtig de eerste schreden op het 'moestuinpad' hebben gezet
is het inmiddels niet meer uit ons leven weg te denken!
* Onze moestuin - we zouden 'm niet meer willen missen! *

19 augustus 2013

Toscane...


Terug
uit Toscane
Waar we hebben genoten!

Deze week ga ik het 'gewone' leven weer oppakken
en een poging doen om het vakantiegevoel vast te houden

xx